Nuoro

Vandaag reizen we verder naar Nuoro. We zijn voor tien uur uit de ontbijtzaal dus maken we het ritueel niet mee. De auto staat om de hoek en nu pas zie ik dat de kleine parkeerplaats voor het hotel bestemd is voor de gasten. Nou had dat toch geen verschil gemaakt want deze was steeds vol. We hebben een tocht van 105 km voor de boeg naar Nuoro waar ons volgende hotel is. Wanneer we de kleine straatjes van Olbia achter ons hebben gelaten rijden we voornamelijk over de snelweg. Ik doe het rustig aan we hebben tenslotte vakantie, degenen die zonodig hard willen rijden kunnen er langs behalve waar ze aan de weg aan het werk zijn en dat is op die 100 km best vaak. De snelheid moet terug naar 40 km per uur en omdat ik zie dat er electronisch wordt gecontroleerd hou ik me daaraan. Achter me ontstaan hele slierten en zie ik mensen ongeduldig worden, ze doen maar. De route slingert door het berglandschap en soms klimmen we flink wat spectaculaire uitzichten geeft. Het land is wel erg droog met wel groene bomen en struiken. Hier en daar zien we of fruitbomen of wijnranken, ik kan het niet heel goed zien.  Rond twaalf uur zijn we bij het hotel en als we zijn ingecheckt en de koffers op de kamer staan gaan we Nuoro verkennen. We worden er niet veel wijzer van. Een echt centrum heeft het niet en we rijden wat in kringetjes rond. Op een gegeven moment rijden we ons klem op een heel klein pleintje waar autos geparkeerd staan maar wat ook dood loopt. Ik ben erop gekomen dus kan ik er ook weer uit. Ik keer de auto en nemen dezelfde route terug nu maar hopen dat er geen tegenligger komt. Wanneer we de goede route weer hebben opgepakt, komen we langs een pleintje met een terrasje. Iets verderop is een parkeerplek. Wanneer we teruglopen zien we iets verderop een tentje met koffie maar ook met kaas en vleeswaren. Eigenlijk verkopen ze hier van alles. We nemen koffie, een latte Macchiato, ik durf hier na twaalf uur echt geen cappuccino te bestellen, en wanneer we aan de koffie zitten zien we dat andere klanten van de heerlijke broodjes met beleg bestellen. In mijn beste Italiaans, als het om eten gaat kom ik heel ver, bestel ik voor Aad een broodje ham en voor mijzelf kaas maar dan wel hele lekkere bij een man die echt geen woord Engels spreekt.

We gaan verder naar Oliena een plaatsje tien km verderop dat alleen te bereiken is via een eenbaan kronkel weggetje met pittige haarspeldbochten. De Italianen rijden stevig door en halen ook in waar het niet mag en ook eigenlijk niet kan. Regelmatig zijn er langs de weg vakken waar je kunt staan als je bv pech hebt. Wanneer het te druk achter me wordt ga ik aan de kant en laat ik ze passeren, iedereen weer blij. Voor ons doemt er een imposant bergmassief van kalksteen op, et is de berg Corrasi van 1463 meter hoog. Oliena is hier als het ware tegenaan gebouwd en wanneer we in het stadje lopen rijst hij pal achter de huizen op. Het lijkt wel een beetje een spookstad. Er is weinig verkeer en mensen zien we bijna niet. Bovendien zien we best veel verlaten en vervallen huizen. Helemaal een spookstad is het niet, we zien de openbare bibliotheek maar ook nieuwbouw, er is een amphitheater en in het centrum een paar winkeltjes.

We drinken een colaatje op een terras waar ook twee oudere heren zitten. Waarschijnlijk komen zij hier dagelijks, zitten ze aan hetzelfde tafeltje met altijd hetzelfde drankje en ook als het niet zo is, is het in mijn beleving wel zo. Langzaam wordt het wat drukker en ook zien we jonge mensen, vooral jonge vrouwen en die lijken het goed voor elkaar te hebben. Rijden in een auto zien er erg verzorgd uit en een van hen zie ik met een Franse Bulldog een jonkie nog en die zijn niet goedkoop. In Nederland betaal je daar zo €2000.- voor. We lopen nog wat rond en de school is uit. We komen een groepje jongens tegen en de brutaalste spreekt ons aan. Hij is goed voorbereid want wanneer hij mijn aandacht heeft laat hij zijn telefoon zien. Daar heeft hij via Google translate een tekst opgezet. Of ik hem een of twee euro wil geven voor een ijsje? Ik schiet in de lach naar weiger toch. Hij dringt niet verder aan en het groepje gaat verder. Even later zie ik het groepje terug waarvan er een paar een ijsje hebben maar hij niet. We lopen terug naar de auto en we gaan bij het toeristen kantoor naar binnen omdat ik erg nodig moet plassen. Het is een prive toilet en in eerste instantie weigert ze maar dan strijkt ze hand over haar hart en mag ik gebruik maken  van het toilet. Grazie mille. In de tussentijd heeft Aad een adresje gevraagd waar we kunnen eten want alles is nog dicht in het stadje. We krijgen een adresje dat open is en waar het eten goed is, het tentje heet Maghera. Wanneer we binnen komen staat de tv aan en ik vraag of het voetbal is. Nee het is de Palio van Sienna. Een Palio is een vaandel en we zien idd vaandeldragers en een heleboel mensen die in het midden van een soort parcours staan. Het blijkt om een paardenrace te gaan die al vanaf 1200zoveel wordt gehouden. Hij staat bol van tradities. De race zelf duurt maar een ruime minuut maar de stad is een week in de ban van dit evenement. Als je er meer over wil lezen hier een link:  https://www.beleven.org/feest/palio_van_siena_italie. Knippen en plakken lijkt het beste. We kunnen de race niet helemaal uitkijken. Wel een reden om in augustus want dan wordt de race weer gehouden naar Sienna te gaan 😉. We komen heelhuids bij het hotel aan en omdat Nederland nog speelt zoeken we een zender die het uitzend. Helaas alleen een zender gevonden waar twee mannetjes het wel over de wedstrijd hebben maar geen beelden. Zo krijgen we toch nog mee dat Ned met drie nul wint wat tegen mijn verwachting in is. Ik kijk nog een stuk Oostenrijk tegen Turkije voor ik in slaap val. Onze volgende tegenstander wordt dus Turkije.