Murales in Orgosolo

Na het ontbijt vertrekken voor een rit van een klein uur naar Orgonsolo. De weg gaat via een tweebaansweg met stevige haarspeldbochten. Hoewel de weg daalt en stijgt kom ik ergens borden met een stijgingspercentage tegen. De bochten zijn scherp genoeg om rustig te rijden en het is rustig op de weg. Het weer is ondanks de harde wind 5 - 6 Bft lekker. Af en toe verdwijnt de zon achter de wolken maar dat maakt juist dat het niet knetter heet is. Vlak voor we Orgonsolo bereiken staat er aan de linkerkant een soort keramieken monument dat we bekijken. De stijl waarin het gemaakt is spreekt me wel aan. Ik parkeer de auto aan de kant van de weg en als we uitstappen horen we voor het eerst het gemekker van geiten en hun bellen rinkelen.

Orgosolo, we kunnen de naam niet onthouden en noemen het Gorgonzola, staat bekend om zijn muurschilderingen. In totaal zouden er zo'n 150 moeten zijn verspreid over het stadje. We hebben ze niet allemaal gezien. Waar te beginnen, er is niets zoiets als een app om ze op te zoeken dus we lopen nadat we de auto hebben geparkeerd op goed geluk naar wat we denken wat het centrum is. Via een steegje dat een echt kuitenbijter blijkt te zijn lopen we naar boven en komen in een winkelstraat waar heel veel verschillende muurschilderingen te vinden zijn, waarschijnlijk wel de meeste. In de zestiger jaren van de vorige eeuw is men begonnen met het maken van de muurschilderingen als protest tegen het toenmalige regime. Dit is in de jaren niet veranderd. Ik heb een muurschildering gezien van de man die in zijn eentje een tank tegenhield op het Tianamanplein in China, het plein van de hemelse vrede. Ik zie die beelden uit het journaal nog voor me, die hebben toen veel indruk op me gemaakt. Ook protest tekeningen die moderner zijn waaronder eentje waar wordt opgeroepen om Assange vrij te laten. Bij sommige staan hele lappen tekst die ik niet begrijp. Eentje maakte indruk op me en het is een vrije vertaling er staat ongeveer onschuldig maar toch veroordeeld en daardoor koos hij voor suicide.

In onze zoektocht naar de muurschilderingen komen we een restaurantje tegen waar ze tipico Italiaans eten serveren. Wanneer we hier naartoe gaan om te lunchen zit het ramvol met Italianen. De keuze was goed maar de timing wellicht wat minder want er is helemaal geen plek meer. We lopen terug naar het pleintje aan het einde van de straat en we zien dat het ene na het andere winkeltje de deuren gesloten heeft. De Italianen zijn dicht voor de lunch. Gelukkig is het stalletje nog wel open. Ook hier serveren ze tipico Italiaans eten maar dan meer in de vorm broodjes. Ook wordt  er hier een typisch Sardeense snack verkocht Saerda een soort kaassouffle die wordt gefrituurd, het is een groot rond geval, en als ie uit de frituur komt gaat er suiker of honing overheen. De mensen die het bestellen worden er erg blij van en als ik vraag of er kaas inzit wordt dat beaamd en zegt de dame het is erg lekker. Het lijkt me helemaal niks, een kaassouffle met honing. Aan de andere kant kaas met vijgen brood is ook lekker.

We lopen nog een stuk de andere kant uit van de straat maar daar is niet zo veel meer te zien. We denken een stalletje te vinden maar dit is een vlonder waar tafeltjes en stoeltjes staan met parasols. Ernaast staat een soort keer waarin uit allerlei automaten dingen te krijgen zijn, koffie frisdrank wat eten een soort Febo maar dan anders. 

Behalve de muurschilderingen heeft Orgosolo niet veel te bieden en we besluiten om op ons gemak over hetzelfde slingerende weggetje weer terug te rijden naar het hotel. De weg vinden in Nuoro is niet makkelijk, rechtdoor is soms hetzelfde als rechtsaf en door de vele haarspeldbochten ook in de stad is het niet altijd snel duidelijk waar we heen moeten. Dit levert soms ongeduldig getoeter op en omdat we in een auto met Italiaans kenteken rijden is het voor anderen ook niet duidelijk dat we buitenlanders zijn. Het temperament van de Italianen wordt dan wel duidelijk.

We zijn terug in het hotel waar we een paar uur luieren voor we gaan eten in een restaurant waar ze tipico Italiaans serveren en waar allemaal locals blijken te eten.  Ook wordt er een verjaardag gevierd met de familie van een man of veertig en dat geeft een gezellige drukte. Het eten is er zeer de moeite waard en als ik in de buurt ben daar rond mijn zestigste verjaardag zijn jullie allemaal uitgenodigd!