Naar Florence.

Volgens schema verlaten we de mooie plek en omdat het regent brengt Frederico ons met de auto naar de bushalte. Hij put zich nogmaals uit in verontschuldigingen en nogmaals proberen we hem duidelijk te maken dat zij het prima hebben opgelost en dat we wat ons betreft geen probleem is. Uiteindelijk lijkt hij het aan te nemen. De bus is iets verlaat maar we zijn op tijd voor lijn elf en op het station. We moeten best een eindje lopen. Het perron blijkt ondergronds te zijn en een van de achterste. Op het perron is het best druk maar omdat we carozze (rijtuig) negen hebben moeten we wat achteraan aan het perron zijn, een beetje weg van de drukte. 

De trein voor ons heeft wat vertraging en wanneer er iets wordt omgeroepen in het Italiaanse begint iedereen naar het andere persoon te lopen. Nog voordat ik naar het Engelse bericht kan luisteren worden we aangesproken door een Italiaan die vraagt of we ook met trein 9311 mee moeten, want deze komt aan op het andere perron. Zeer attend en ik bedank hem met een grazie mille voor zijn info. Dan moeten we ineens stevig doorlopen want de trein komt eraan en carozze negen blijkt ineens aan de andere kant te stoppen. Op tijd vinden we de goede deur. De bagagerekken aan het begin liggen vol dus de koffers moeten boven het hoofd, lastig want zwaar. Het is een ritje van nog geen uur die zich voornamelijk ondergronds afspeelt. Gelukkig duurt de reis ook niet langer want naast ons aan het gangpad zit een krijsend kind dat alle ruimte en aandacht krijgt. Ppppppffffffff.

Het station van Florence is bekend gebied. Alleen vriendje google vind het nodig om ons via de achteruitgang om het station heen naar de voorkant te laten lopen om vervolgens ons naar het busstation wat ook weer een terminal is, te sturen. En dat terwijl we al aan de voorkant stonden en alleen maar rechtsaf hadden hoeven te gaan. Ik begin een beetje een haat/liefde verhouding met Google te krijgen. We zien een ticket automaat staan en een loket met een lange rij. Dat loket trap ik niet meer in en ik koop de kaartjes bij de automaat.

Het is maar een paar haltes met de bus maar dan begint het zwaarste stuk van de reis. We moeten een stuk teruglopen, op zich geen probleem maar het is een drukke weg met nauwelijks ruimte voor voetgangers en zeker niet met bagage. Bij een zijstraat stoppen we even om onze regenjassen aan te trekken wNt het begint te regenen. Niet veel later komt het met bakken uit de lucht en noodgedwongen schuilen we even onder wat laaghangende begroeiing. Wanneer het wat minder hard regent lopen we verder. We moeten linksaf de straat van de B&B i parigi in. Dit weggetje loopt alleen maar omhoog, variërend van zo' vijf tot acht procent misschien wel meer. Zeiknat, zere benen en zonder adem hebben we er ongeveer een half uur overgedaan om de maximaal vijfhonderd meter te overbruggen.

Maar al die moeite wordt beloond! In de eerste plaats door het meer dan prachtige uitzicht over de heuvels van Toscane. Dan i Parigi zelf. Delen van het pand zijn uit de dertiende eeuw andere uit de vijftiende eeuw. Je ziet dat het oud is maar het is goed onderhouden en sommige stukken zijn nieuw aangebouwd. We worden hartelijk ontvangen en de kamer is niet alleen heerlijk koel maar ook werkelijk prachtig ingericht.

Wanneer we een beetje zijn bijgekomen halen we bij de receptie handdoeken op die bij het zwembad gebruikt mogen worden en nemen we even een kijkje. Ook hier is het prachtig. Het zwembad zelf is mooi en het uitzicht nog mooier. Ik kan niet wachten om erin te springen en gaan snel terug naar de kamer om onze zwemkleding aan te trekken.

Het water is heerlijk verfrissend en we zijn er alleen, terwijl de accommodatie volgeboekt is. Aad ziet een schorpioen, een heel kleintje en wanneer hij zich bedreigt voelt en we praten hem wat om te kijken of het er inderdaad een is gaat het achterlijf  dreigend omhoog. Geen idee of dit een jonkie is en of ze hier ook giftig zijn. We blijven erbij uit de buurt en laten het diertje met rust. Niet veel later begint het te onweren en besluiten we maar om uit het water te komen. We gaan heerlijk fris terug naar de kamer. 

Vanavond eten we of beneden aan de weg of bij een restaurant elders op asr we naartoe worden gebracht en ook weer terug. Het is nog vroeg en ik vind Netflix op tv en we kijken een film.  Uiteindelijk besluiten we beneden aan de weg te gaan eten en de eigenaar van i Parigi brengt ons, we lopen terug. Het eten is fantastisch, simpel maar met knallende smaken. Aad heeft runderwangen op toast en die smaken echt verrukkelijk. We krijgen een amuse van tomatenpuree met huisgemaakte brood stengels en tomaat heeft nog nooit zo naar tomaat gesmaakt. Hier komen we zeker nog eens terug!

Zonder bagage loopt het een stuk makkelijker naar boven en zonder al te veel problem.bereike we onze kamer. We slapen als een blok na een vermoeiende maar mooie dag.