Napels

Vandaag vertrekken we vanuit Termoli naar Napels. We hebben het heerlijk gehad in Termoli. Uitzicht op zee een mooie oude stad en lekker bijtanken op het strand. Martin brengt ons in de electrische auto een soort koekblik naar het station omdat het niet gelukt is een taxi te regelen. Het is een tweezitter en Martin moet twee keer rijden maar het is een ritje van niks. Ik wacht met de koffers op Aad op een bankje in de schaduw, geen probleem. Terwijl we op onze trein wachten loopt de politie binnen en wordt er een id check gedaan. Blijkbaar zoeken ze een specifiek persoon en voldoen wij niet aan het signalement want wij worden overgeslagen. Het eerste stuk is een ritje van drie kwartier wat probleemloos verloopt. Inmiddels ben ik wel wat onderdelen van mijn koffer verloren, stukken van de wielen maar hij rijdt nog wel. We stappen over in Foggia op de trein richting Rome. Rome ligt voor mijn gevoel veel te noordelijk en kan niet de goede richting zijn. Pas wanneer ik het heb nagevraagd of het inderdaad de goede trein is en heb gecheckt hoe Napels zich geografisch verhoud tot Rome valt het kwartje. Rome en Napels liggen minder ver uit elkaar dan ik dacht, Rome ligt iets noordelijker maar niet veel. De trein in Foggia is op tijd maar heel vol en er is weinig ruimte om onze bagage op te bergen. Uiteindelijk lukt het. We hebben gereserveerde plaatsen bij het raam maar ruilen met het echtpaar dat in het gangpad zit, zij schuiven naar het raam en dat geeft ons te gelegenheid om de koffers die in het gangpad staan in de gaten te houden.  We zijn bijna twee uur onderweg van Foggia naar Caserta waar we moeten overstappen op een soort sprinter,  een lokale trein. We rijden van oost naar west Italië en het landschap is droog en  dor en hier en daar is er brand geweest en ook gesticht gezien de patronen op de akkers. Het is geen leuk of mooi gezicht. De aansluitingen verlopen vlot en eenmaal in Caserta is het nog een half uurtje. Wanneer we uiteindelijk in Napels uit de trein stappen hebben we bijna 2500 kilometer met de trein afgelegd. Zo voelt het niet. Het voelt als minder waarschijnlijk door alle tussenstops. Het reizen met de trein is mij op zich goed bevallen. De treinen in Italië zijn over het algemeen comfortabel en rijden in mijn beleving op tijd. Wanneer je eenmaal doorhebt hoe het werkt met de trein nummers, carozza en zitplaatsen is het goed te doen. Ik vond het ook leuk om met de trein te reizen. Hoewel het nieuwere treinstellen had het ook iets vertrouwds, de geluiden op de perrons, de geur en ook het uitzoeken vond ik leuk. Het treinen zit erop, jammer. We hebben nog een etappe te gaan en dat is met de veerboot naar Ischia maar eerst mogen we genieten van wat Napels te bieden heeft.

We besluiten het stuk vanaf het station naar het hotel met de taxi af te leggen en wanneer we in de centrale hal van het station van Napels komen valt mij direct de enorme drukte op. Voor het eerst deze reis maken we een afspraak waar we elkaar zullen treffen mochten we elkaar kwijtraken wat gelukkig niet gebeurd. 

Eenmaal buiten worden we overvallen door de hitte, het lawaai en de hoeveelheid mensen die hier rondlopen. We lopen naar de taxi standplaats waar de taxis in rijen van drie staan. Voor het eerst in mijn leven zie ik dat de politie zich bezig houd met de logistiek van het taxivervoer. Het iis waarschijnlijk hierdoor dat het loopt als een geoliede machine en voor we het weten hebben we ook een taxi en als we eenmaal zitten valt de drukte en de chaos van het verkeer op. In Caïro, Hanoi en New Delhi was ik erop voorbereid dat het wat het verkeer betreft mayhem zou zijn. In Napels niet en toch is het zo. Auto's, scooters, fatbikes, bussen, taxi's en voetgangers het rijd en loopt overal. Er wordt getoeterd rotondes genomen en hoewel er weinig auto's zijn zonder blikschade, lijkt het over het algemeen wel goed te gaan. Met regelmaat zien we ambulances en politie met zwaailicht en geluid voorbij komen en we weten niet waar we moeten kijken. Ik ben blij dat ik niet zelf hoef te rijden. Ons onderkomen voor de komende drie nachten blijkt in een soort kantoorgebouw te zijn. We moeten, om met de lift naar de zesde etage te kunnen, tien cent in een meter doen dan pas kunnen we de lift bedienen. We worden ontvangen door Barbera, de eigenaresse van de B&B en na de formaliteiten krijgen we de sleutel van de ruime kamer en badkamer.

Ik fris me op en op de hoek van de straat zit een paticceria en omdat we trek hebben in koffie gaan we erheen. Ze verkopen ook allerhande gebak en eindelijk probeer ik een cannoli De koffie is niet bijzonder, eigenlijk niet lekker en de cannoli eigenlijk ook niet. Weten  we dat ook weer.

We dwalen rond in de straatjes in de buurt van het hotel en belanden bij de professor. Zo heet het tentje niet helemaal maar ik kan de naam niet onthouden en daar eten we we verschrikkelijk lekker! Hier komen we zeker terug. En nee Frieda. Dit keer geen visvoer 😉. Ook de limoncello is van goede kwaliteit, lekker, lekker lekker.

Aangezien deze B&B geen ontbijt serveert, hoezo B&B, kunnen we een beetje uitslapen wat zeer welkom is. Morgen verder. Ciao!