Tresnuraghes.

Vandaag maken we de rit van 175 km naar Tresnuraghes nog wat langer voor een tussenstop in San Giovanni di Sinnis hoe kan het ook anders een plaatsje aan de kust. Wanneer we aan komen rijden is er eigenlijk niks bijzonders te zien; wegwerkzaamheden waar niet in Italie, zand, een parkeerplaats en de achterkant van een pizzeria die pas om 1900 uur blijkt open te gaan. We lopen langs de pizzeria en komen op een soort pleintje met aan de linkerkant een strandtent die er uitnodigend uitziet. De terrassen zitten vol en ik hoor alleen maar Italiaans om me heen. Wanneer ik naar rechts kijk zie ik een prachtig wit strand en een azuur blauwe zee. Wanneer je dit in de brochures ziet denk je dat het is gefotoshopt. Het plekje aan de rand van het terras met uitzicht op het strand en de zee en niet onbelangrijk in de schaduw komt net vrij en is voor ons. Ik heb al een tijdje zin in pasta en hier staat tagliatelle alla vongole op de kaart en dat bestel is terwijl Aad weer kiest voor de polpe. Het blijkt een smallere  soort tagliatelle te zijn met bottarga wat volgens mij gemalen viskuit is. Het smaakt in elk geval heerlijk.et het brood veeg ik de restjes van mijn bord. Na deze pauze vervolgen we onze weg die ons verder Noordwaarts brengt. De weg is mooi en afwisselend, van snelwegen tot provinciale wegen en kleine verbindingswegen

Hoewel de bodem droog en verdord is zijn de bomen en struiken groen en overal op het eiland hebben we de Bougainville en Hibiscus in bloei zien staan. Het is werkelijk een prachtig eiland en de Italianen zijn zonder uitzondering behulpzaam en vriendelijk. 

Moe en bezweet komen we bij onze verblijfplaats voor de komende twee nachten aan. Het is villa Asfodeli tegenover de kerk in het centrum van dit slaperige dorp.  De naam van het dorp verwijst naar de oudste inwoners van Sardinië, Nuraghes. Hoe de res (3) hieraan relateerd is mij niet duidelijk. 

We hebben een standaard kamer maar we kunnen een upgrade naar een tuinkamer kopen wat de doen. We hebben een blok van drie kamers waarvan de linker vrij is en de rechter wordt bevolkt door een ander Nederlands stel die we al eerder hebben gezien. Midden in de prachtige tuin met uitzicht weliswaar in de verte op zee en... een zwembad. We zetten onze koffers op de kamer en binnen no time liggen we in het zwembad. Wat een heerlijke manier om bij te komen van een vermoeiende reisdag! Het dorpje mag dan stil en slaperig zijn, de cicades zijn dat zeker niet. Ik weet niet hoeveel decibel ze produceren maar soms doen ze pijn aan mijn oren.  De kerkklok verteld ons elk uur hoe laat het is. Wanneer we zijn opgefrist in het zwembad gaan we terug naar de kamer. Ik neem een douche en was wat kleding uit. Dit kan ik op ons eigen terras op een droogrek drogen en dan zijn we klaar om te gaan eten. 

Het restaurant is naast de voordeur van het hotel en zij hebben een terras met uitzicht op de bergen en zee. Helaas zijn alle plekken daar gereserveerd en omdat we hebben gezien dat er vijf minuten verderop nog een restaurant zit lopen we door. We hebben niet zo'n zin om pal langs de weg te zitten.  Helaas is het andere restaurant gesloten en is dit het enige overgebleven. Aad besteld polpe diavolo, duivelse octopus en wanneer het gebracht wordt, blijkt er rode pittige saus bij te zitten. Het smaakt heerlijk. Ik hou het bij een voorgerecht met salami. Ham, kaas en ingelegde uien wat ook heel lekker is. Na het nagerecht lopen we 200 meter naar onze hotelkamer. Het leven kan echt beroerder.