Un pasto senzo vino e come un giorno senza sole

Een maaltijd zonder wijn is als een dag zonder zon. Meer aanmoediging heb ik niet nodig. Dit staat op het etiket van de fles witte wijn die we steevast bestellen bij het eten bij dat ene tentje op het plein. De laatste dagen brengen we slenterend door in Castiglioncello. We ontdekken naast de gelateria een wijnbar die naast heerlijke broodjes ook een fantastische taglierie heeft. Hier hebben we echt van genoten. 

Het is nog steeds mooi weer zeg maar heet en trekken toch de stoute schoenen aan om de trap naar beneden en aan het einde van de dag weer naar boven te nemen. We brengen de middag door op het platform waar we ligbedden huren. Eten een broodje bij het barretje en lopen de 77 treden weer naar boven. Dit keer heb ik ze geteld. Hoewel ik niet kan zwemmen geniet ik van de relaxte middag.

Mijn knie is aan het genezen maar is er nog niet en ik ben bijna door de zalf heen dus besluiten we een pharmacie op te zoeken. Volgens google maps 3 km verderop, veertig minuten lopen. Die veertig minuten schrikken me af maar drie km is te overzien en we trekken de wandelschoenen aan. Ook google maps maakt wel eens een foutje en een half uur eerder dan gepland vinden we de apotheek. Dat scheelt een uur lopen! Ik ken mensen die daar hun hand niet voor omdraaien (Matthijs) maar ik behoor daar niet toe. Ik geef het recept af dat krijg je weer mee en krijg zonder problemen de zalf. Gelukkig, geregeld. We lopen terug en links zien we de zee en lopen naar beneden. Het blijkt een soort haventje te zijn met een tentje waar we een colaatje drinken. Verfrist en een beetje afgekoeld lopen we weer terug. 

De dagen glijden voorbij met het dolce far niente en voor ik het weet is het tijd om mijn koffer in te pakken om naar huis te gaan. We staan die laatste dag vroeg op en zijn om acht uur bij het ontbijt. Afgelopen avond en nacht heeft het geonweerd en er wordt meer regen voorspeld. Ik wil rustig aan kunnen doen als dat nodig is. Ik maak vast een afspraak bij de huisarts voor morgen.

De rit naar het vliegveld verloopt voorspoedig en is kort zoals gepland. De auto wordt ingeleverd en we lopen 500 meter naar de vertrekhal. Inchecken, koffers afgeven en security en dan wachten in een overvolle vertrekhal waar iedereen voor bijna alle gates in dezelfde hal moeten zijn. Tijdens het opstijgen zie ik te toren van pisa onder me, grappig. Voor ik het weet landen we alweer op de Polderbaan. We zijn in een dikke trui rond negen uur weer thuis. Dat was eergisteren.

De wondvpk bij de huisarts vind mn knie er goed uitzien, dus das mooi. We hebben het koud en moeten echt wel weer even wennen aan het thuis zijn en niet in Italië.

We hebben een hele mooie reis gemaakt. Rustig aan gedaan wanneer dat nodig was. Geprobeerd af te stemmen op elkaar wat de behoeftes van de ander waren maar vooral genoten van het prachtige landschap, de hele hele hele vriendelijke aardige mensen, het mooie weer en vooral niet te vergeten dat overheerlijke eten. Er zijn een paar plekken waar ik naar terug zou willen. Die heerlijke BenB bij Sovicille met dat fantastische restaurant. Die gevulde patrijs was zalig en de Spumante is onderweg! Lucca die kleine charmante stad, Sienna waar ik de Duomo nog wil zien, Kortom ik weer een stukje meer Italië in mijn hart gesloten.

Ciao bella Italia, tot de volgende keer! Voor nu lieve lezers sluit ik af. Dank voor het lezen van mijn schrijfsels, het meeleven en alle reacties! Tot een volgende keer. Liefs Jac.😘😘😘