Cinque Terre

We staan vroeg op om de veerboot naar de kleine dorpjes te nemen. Terwijl Aad onder de douche staat maak ik het brood klaar dat we op kunnen eten op de boot. In de rij voor de tickets en in de rij om de boot op te mogen. We zitten in de volle zon maar als we varen is er een heerlijke wind. Ik weet niet wat er hoger op onze ranglijst van ergenissen staat, blaffende honden of jengelende kinderen die daar eigenlijk net iets te oud voor zijn. Voor ons zitten twee jongetjes in de lagere schoolleeftijd die zich netjes gedragen. Iets verderop een gezin met drie kinderen tussen de vijf en twaalf die alle drie van de railing worden geplukt waar ze direct op zijn gaan staan als ze aan boord komen. Alle drie jengelen. Zucht ik ben bang dat het een lange zit word want de eerste stop is pas over anderhalf uur. We vertrekken en de kapitein vaart dicht langs de kust. En want er dan gebeurt had ik niet gedacht. Aan alle kanten wordt er ohhh en ahh geroepen, volwassen springen op telefoons worden boven hoofden geheven en of een ander nu wel of niet iets kan zien maakt niet uit want ik moet het mooiste plaatjes hebben voor insta. Ik was even vergeten dat volwassen soms ook maar kleine jongetjes en meisjes zijn. Ik wacht mijn kans wel af op de terugweg. We meren aan bij RioMaggiore en wat ik daar zie is echt verschrikkelijk. Het toerisme is zo massaal dat de mensen alleen schuifelend naast elkaar op de smalle wandelpaden kunnen voortbewegen. Er worden massa's en massa's mensen toegelaten op dat stukje en ik heb gewoon medelijden met de locals. Dezelfde locals die daar ook wel weer een boterham aan verdien. Het land word hier letterlijk onder  de voet gelopen. Het zal jullie niet verbazen dat we liever een dorpje verder gaan. Er zijn veel mensen afgestapt en dat geeft wat ruimte letterlijk en nog meer frisse lucht. De jengelende kinderen zijn nog niet afgestapt helaas maar gelukkig wel wat rustiger, het is er nu nog maar een die jammert. Het landschap waar we langs varen is wel heel bijzonder en hoort niet voor niets tot Unesco 's wereld erfgoed. Hoge kliffen met wandelpaden langs de rand gebouwd met zelfs een spoorlijn die de dorpjes met elkaar verbind. Het water is turquoise echt prachtig. We varen door tot het eind punt Monterosso. Hier is het ook toeristisch maar echt minder dan in Rio Maggiore. Het is heet maar af en toe staat er een heerlijke bries, en nee ik klaag echt niet😉. Een cappucino en een flinke fles water later trekken we verder. Ondernemers doen hun best om authentieke producten te verkopen, pesto uit de streek olijfolie, limoncello etc maar ik vind het echt nog te vroeg om nu al limoncello en olijfolie te kopen. Ik moet nog bijna drie weken met die koffer sjouwen.  

We vinden een redelijk authentiek restaurantje voor een late lunch en hoewel het voor de Italianen vloeken in de kerk is koken ze voor mij de pasta wat verder door. Dit is gelijk ons avondeten want bij de buren zijn ze dicht vandaag, helaas geen stokbrood met olijfolie vanavond. We hebben het wel gezien en nemen rond half vier de boot weer terug. Dit keer zitten we beneden in de schaduw met een open raampje en krijg ik volop de kans om foto's te maken.

Terug aan de kant van La Spezia drinken we nog wat bij de cola duiven voordat we terugrijden naar de BenB waar we de avond luierend op bed doorbrengen en vroeg gaan slapen.