Varanasi en je weet wat er van Karma wordt gezegd?

04.15 de wekker en om 05.00 zit iedereen met een ontbijtpakket in de bus. Het is stil kon de bus en we proberen allemaal nog wat te slapen. Dat lukt een beetje. Rond half twaalf zijn we op het vliegveld en de vlucht vertrekt om 13.30 uur.

Het inchecken gaat traag. Aditye wil dat we via een terminal inchecken en dat lukt voor de helft. Voor de andere helft gaan we naar de balie. Het duurt even maar dan komen de boarding passen en labels tevoorschijn. Normaal krijg je op je boarding pas een sticker van het label. Nu heeft Aditye deze allemaal en zijn ze op een hoopje op elkaar geplakt. Dan moeten we naar security. Ik moet alles uit mijn rugzak halen en leg mijn camera bij mijn spullen. De dame van security gooit hem op lopende band van de scanner. Hier spreek ik haar op een directe manier op aan, waarop ze een gebaar maakt waar ik uit opmaak dat ze sorry zegt. Carla zegt later tegen me dat had ik niet gedurfd haar zo aanspreken. Pakje van security aan of niet je gooit niet met kwetsbare spullen. Van security naar de gate. Een modern vliegveld waar van alles te koop is. We moeten heel even wachten voor we kunnen boarden. In het vliegtuig valt het me op dat veel mensen op een verkeerde plek zitten. Ik denk dat het percentage analfabetisme groot is ondanks de vele scholen die ik heb gezien. Als je nagaat dat het percentage analfabetisme/laaggeletterdheid in Nederland ongeveer 5% is, zal het hier veel hoger zijn.  We zitten als groep verspreid en wanneer twee van mijn groepsgenoten in de rij naast mij gaan zitten wil de Indiase vrouw ruilen met haar (schoon)zoon zodat ze naast diens vrouw kan zitten. Blijkbaar wil ze niet naast een vreemde buitenlandse man zitten. Er zitten nu drie vrouwen met henna tattoos op hun handen naast elkaar😅. Het meisje pakt na het opstijgen haar laptop en gaat werken. Op dat korte vluchtje wordt er ook nog eten geserveerd en als ik het op heb en de stewardess heeft het afval opgehaald gebeurd er iets wonderlijks. Het is vlak voor de landing en mevrouw haLt een tas tevoorschijn en daar komen allerlei bakjes uit inclusief een broodje naan en bestek. Ze gaat uitgebreid eten en trekt de bakjes open. Daar komt een lucht uit niet te harden. Een doosje met zoetigheid moet nog opengemaakt worden. Het meisje helpt haar met alles en op dat moment denk ik nog dat het meisje en de vrouw elkaar niet kennen. Ik zag de bakjes met eten al door de lucht vliegen als het een beetje een harde landing wordt. De stewardess ziet wat er gebeurd en glimlacht naar me. Tot mijn verbazing is alles opgeruimd wanneer we een vlekkeloze landingmaken. Het is een binnenlandse vlucht dus hoeven we alleen de koffers maar van de band te halen. Iedereen heeft zijn koffer behalve Sietse. Dana volgt er een heel gedoe met alle labels checken met alle losse stickers die op elkaar geplakt zijn en inmiddels staan er ook al drie groepsleden buiten die niet meer terug naar binnen kunnen. Het lukt wel om de labels van die koffers weer naar binnen te krijgen. Het label is van koffer gescheurd maar gelukkig wordt dit op de koffer band teruggevonden. Dan wordt duidelijk dat de koffer niet is meegekomen met het vliegtuig en worden de nodige formulieren ingevuld en kunnen we naar de bus en als iedereen er is gaan we richting hotel. Op het moment dat ik de bus instap mis ik het voetje van Raoul op het opstapje en de grote glimlach van Rijad, de  chauffeur. Wanneer het ritueel van de kamers begint; de gids checkt ons in en krijgt de sleutels, ik krijg van de gids mijn kamersleutel met nummer. De piccolo heeft labels aan de koffers gehangen. Je wijst je koffer aan en de piccolo schrijft je kamernummer op het label en je koffer wordt naar de kamer gebracht. Dat gaat in elk hotel hetzelfde. De manger houdt de boel in de gaten en zorgt dat alles snel en goed verloopt. De manager in dit hotel is wel heel fanatiek. Het gaat hem niet snel genoeg en met een gezicht als een donderwolk, echt lelijk, duwt hij en het is bijna slaan de piccolo richting de koffers. Op dit soort momenten wil ik niet in India zijn en vind ik het systeem afschuwelijk. Over een half uur moeten we weer klaar staan want we gaan naar de ceremonie bij de Ganges. We worden door tuktuks opgehaald en ik heb niet zon plezier in de rit als anders. Hoewel het in de stad schoner is dan ik gewend ben, is de sfeer anders. Noem het grimmig of is het onverschilligheid? We worden met strakke blikken aangekeken en er kan geen lachje van af. Het voelt echt anders dan wat ik eerder heb meegemaakt. Met zijn vieren in de tuktuk en ik zit op een klein bankje, scheuren we een kilometer of vijf door de stad. We zijn laat  en Aditye zegt als we uitstappen dat we door moeten lopen en hij zet er flink de pas in. Ik heb een deja vu van Canought place in New Delhi waar ik in de menigte een geel shirt moest volgen. Nu is het shirt donkerblauw. Ik weet aan Ferrold duidelijk te maken dat het te hard gaat en omdat hij naast Aditye loopt maant hij hem tot stoppen. Hans maakt hem duidelijk dat we moeite hebben om hem te volgen omdat het te druk is. Even tussendoor het niveau van Engels in de groep valt mij tegen. Allemaal ontwikkelde mensen die soms belabberd Engels spreken en een beperkte woordenschat hebben. We gaan in een rustiger tempo verder. En komen bij de Ghats.

Wanneer ik de trappen ben afgelopen kom ik in een menigte van minstens tienduizend mensen terecht die luisteren naar gezang het rinkelen met bellen kijken naar wierrook en kaarsen die richting de voor de Hindoes heilige de Ganges worden gezwaaid. Wanneer de menigte mee begint te zingen en met de handen in de lucht te schudden is het overweldigend en adembenemend tegelijkertijd om hier onderdeel van te mogen zijn, het van zo dichtbij mee te mogen maken. De menigte is fors en we willen na de ceremonie niet het risico lopen om elkaar en gids kwijt te raken in de toch al overvolle winkelstraat, dus vertrekken we voordat de ceremonie is afgelopen. In het steegje achter de Ghats wroet een hond in het afval. Ik zie er een koe naartoe lopen, doet de kop naar beneden en heeft de hond een flinke kopstoot waardoor de hond piepend en kermend afdruipt. De dieren hebben ook een kastensysteem. Dit keer is het tempo wat langzamer dan op de heenweg en kan ik meer om in heen kijken. Vrouwen in sarees, bedelende vrouwen met slapende of gedrogeerde? kinderen, mannen met markante koppen en westers gekleede Indiërs dit voornamelijk de jongeren. Wat opvalt is dat het hier ook minder vies is. Het eeuwige getoeter dat dag en nacht doorgaat, het rinkelen van de fietsbellen van de riksjas, de tuktuks en de geur. Hier in Varanasi is net als in Delhi de lucht vol met rook van de vuurtjes waarop gekookt wordt en de vuren van de crematies helpt ook niet om de lucht schoon te houden. We lopen door een winkelstraat met allemaal dure winkels en natuurlijk zijn er ook de talloze kleine winkeltjes waar van alles verkocht wordt, de suikerriet draaiers zie ik hier niet zo veel. We gaan met de tuktuks terug naar het hotel en dit keer is er meer contact met de locals. Een man met zijn zoontje achterop wijst op zijn handjes dat hij zich goed vast moet houden dan op zichzelf vervolgens weer op zijn zoontje en begint te zwaaien, wij zwaaien enthousiast terug wat een brede glimlach van zowel vader als zoon oplevert. We hebben er plezier in. 

We willen een snelle hap eten in het hotel maar dat kunnen we vergeten. Het duurt lang voordat we eten hebben en nog langer voordat we af kunnen rekenen. Het bonnetje is leeg en er moet en zal een nieuw rolletje in voordat eraf kunnen rekenen, dat rolletje vervangen duurt slechts 20 minuten😖😖😖. Ik ben moe we zijn allemaal moe en raken ietwat geïrriteerd. Uiteindelijk is het afrekenen gelukt maar heeft ie geen wisselgeld, ik hen geen zin meer om me hier druk om te maken ik ga naar bed.