Crisisdienst?

We starten de dag met een rustig ontbijt en een heerlijke cappucino. Aad is moe van het reizen en zou het liefste de hele dag in de Agriturismo blijven. Ik wil graag naar Bologna dus wordt het een compromis. We gaan in de middag naar Bologna eten daar wat aan het einde van de middag en gaan op het gemak met de bus weer terug naar de Agriturismo. Gisteren hebben we genoten van de prachtige tuin en de mooie ligging in de heuvels. Het is vandaag wel warm maar niet benauwd meer. De luchtvochtigheid is flink naar beneden. Chiara verteld dat het gisteravond flink gespookt heeft. Bliksem en donder veel wind en regen. Wij hebben hier niets van gemerkt. De tuin is nat maar kan ook dauw zijn en af en toe valt er een druppel op tafel van de boom die de pergola begroeid. Prima temperatuur om buiten te ontbijten.

Het andere deel van de ochtend gebruiken we om de reis van de volgende dag te plannen. Dit gaat niet zonder slag of stoot omdat we beiden andere ideeën hebben. Uiteindelijk komen we er wel uit en als ik het blog heb bijgewerkt vertrekken we naar de bus. Zonder bagage is het een wandelingetje in het park. De route loopt trouwens ook een stukje door het park en steeds als we de brug over lopen zit daar een zilverreiger. Zijn donkere snavel en poten zijn goed te zien ook al zit hij wat verder weg. Aan het einde van de brug staat een vijgenboom en eerder had ik gezien dat er vijgen aan zaten maar dat die nog groen waren. Vanmorgen zag ik dat Chiara vijgen had geplukt en daar zaten ook groene exemplaren tussen. Helaas had iemand anders de vijgen ook gespot en was me voor geweest met plukken.........

We stappen dit keer uit op piazza Mingethi, een belangrijk man want er is niet alleen een plein naar hem vernoemd maar heeft op het zelfde plein ook een standbeeld gekregen

Marco Minghetti is in Bologna geboren in 1818 en in 1886 in Rome overleden en was een was een Italiaans econoom en staatsman. Zo is hij voorzitter van de ministerraad geweest en minister van Financiën en buitenlandse zaken. We zoeken uit waar de volgende bus stopt om ons naar het centraal station te brengen en dat blijkt dezelfde halte te zijn, dat is makkelijk morgen met de bagage. We lopen vanaf  piazza Mingheti de stad in en lopen direct de straat in waar we gisteren de oude man zagen. Aad heeft het geld aan hem en hij zegt niets maar zie dankbaarheid in zijn ogen. We zijn er allebei een beetje stil van.

Bologna is een mooie stad zeker wanneer de zon doorbreekt zoals vandaag. We hebben niet echt een doel en dwalen wat door de kleinere straten en we komen een bakkerswinkel tegen. Hier willen we koffie drinken met wat van het befaamde Italiaanse gebak maar de winkel gaat dicht en pas morgenochtend weer open. We lopen verder op het mooie plein en de straatjes worden steeds smaller. In een wijnbar drinken we water, zou je ook niet denken maar ik vind het echt nog te vroeg voor wijn en het is veel te heet. Ze hebben ook kleine broodjes en daar bestellen we wel wat van. Het smaakt prima.

We lopen verder richting piazza Maggiore en onderweg kopen we bij een gelateria een ijsje dat we bij het standbeeld van Neptunes verder opeten.

Het plein waar we gisteren ook zaten  zit om de hoek en nu zou ik wel een limoncello spritz willen en die heb ik daar op de kaart zien staan dus op naar het plein waar net een tafeltje vrij is in de schaduw. De hele dag door treden er artiesten op en de zangeres die er eigenlijk net steeds naast zit maakt plaats voor een man. Hoewel hij beter bij stem is zijn er sommige nummers die je in de oorspronkelijke taal moet zingen en niet in het Italiaanse. Nights in white satin is er daar daar een van. Gelukkig heeft hij ook nog wat anders op het programma. 

Het groepje daklozen is ook weer aanwezig en een van de dames begint de zanger te provoceren door voor hem te gaan dansen en hem aan te prijzen bij de mensen op het plein. Ze doet haar handen omhoog en laat vanaf die hoogte  wat muntjes in zijn muziek kist vallen. De zanger reageert op haar door de discussie met haar aan te gaan en op een gegeven moment zelfs de politie te bellen die er trouwens snel is. Inmiddels is de vrouw languit op de grond gaan liggen en is ze keihard aan het lachen. Ze loopt zelf naar de politie toe en de artiest verteld de politie het hele verhaal. Inmiddels heeft het hele terras in de gaten wat er speelt en wordt er volop gefilmd en commentaar geleverd. Blijkbaar vind men het allemaal nogal grappig. Terwijl ik het hele schouwspel nog een bekijk gaat mijn beroepsdeformatie aan en vraag ik me af of de dame in kwestie niet manisch aan het ontregelen is en de volgende vraag die in mijn opkomt is of er in Italië ook gewerkt wordt met crisis diensten zoals wij die in Nederland kennen? Volgens mijn vriendje Google is dat niet het geval, wel kunnen mensen wanneer zij in crisis zijn zich melden in een ziekenhuis waar zij geholpen worden. In Italië is er zelfs een wet die verbied dat mensen in een gedwongen kader worden opgenomen. De familie en het netwerk is er verantwoordelijk voor het verlenen van goede zorg. Daarmee dreigt direct een grote groep buiten de boot te vallen, mensen die geen netwerk meer hebben en zorgmijdend zijn. De politie kan natuurlijk niks. Wel zie ik ze even later naar de farmacie rijden. Wellicht dat ze in het kader van goede zorg binnen het netwerk medicatie aan het regelen zijn. Ik heb niet gezien hoe het afgelopen is. Wel zag ik de dame in kwestie heftig zoenen met een van de mannen die bij het groepje hoorde tja.....

We zijn een beetje overprikkeld door de muziek, die er overigens niet beter op wordt, de mensen en de warmte. Trek in eten hebben we niet en we besluiten met de bus terug te gaan. We weten inmiddels de weg en wanneer we terug zijn op de kamer pakken we onze spullen in en liggen op tijd in bed.

Ciao!